۲۳ و ۴۰ دقیقه ۲۷ تیر

امروز خودم را مجبور کردم که نقاشی بکشم. فاجعه بود. از آخرین باری که نقاشی کشیدم خیلی گذشته. لذت هم نمی‌بردم. نه صرفا به دلیل ضعف در درآوردن طرح دلخواهم. با مداد و کاغذ ارتباط برقرار نمی‌کردم . قبل از اینکه شروع کنم می‌دانستم امروز روز من نیست. و قرار نیست روی کاغذ اتفاقی بیفتد.

چیزی که این روزها بیشتر از هرچیز دیگری می‌خواهم تنهایی است ونمی‌دانم چرا درک آن برای خانواده و دوستانم سخت است. از نظر آن‌ها نمی‌شود همه چیز خوب باشد، آن‌ها را همچنان دوست داشته باشی و دلت بخواهد تنها باشی، حتمن باید اتفاقی افتاده باشد.

یازدهمین روز هم گذشت. همچنان نوشته‌هایم خالی‌اند. فکر کنم یاور‌مشیرفر کلا دیگه دست شسته.

یک دیدگاه برای ”۲۳ و ۴۰ دقیقه ۲۷ تیر

  1. اِ اِ . خالی یعنی چی الهام.

    اصلا بذار در مورد همین پستت حرف بزنم. آخرش ببینیم خالی هست یا نیست.

    توی سطر دوم نوشتی “نه صرفا به دلیل ضعف در درآوردن طرح دلخواهم. با مداد و کاغذ ارتباط برقرار نمی‌کردم” این نشون میده علاوه بر اینکه قبول کردی در درآوردن طرح دلخواهت ضعف داری، فهمیدی که در حال حاضر یا فقط اون موقع با کاغذ و مداد ارتباط برقرار نمی کنی و شاید یه موقع دیگه بشه. شاید.

    توی پاراگراف دوم تو به من نشون دادی که وقتی بخوای از محیطی که قبلا بودی یکم فاصله بگیری چقدر سخته و چه قضاوت هایی ممکنه بشی و برای نزدیکانت ناخواسته چقدر نگرانی ایجاد کنی و هرچقدر هم تلاش کنی که توضیح بدی باز روی ذهنیت خودشون پافشاری میکنن!

    دخترررر. الان این نوشته خالی بود؟ هااااا؟😈😈😈

    من وقتی یه متن رو می خونم و چیزی ازش نمی فهمم بیشتر از اینکه فکر کنم اون نوشته خالی بوده، به این فکر می کنم که مغز من آکبندِ. من خالی بودم که چیزی ازش نفهمیدم و باید زیر آفتاب بشینم تا پخته بشم. البته یه زمان هایی لازمه به نقطه جوش برسم.

    دوهزاری افتاد یا باز بگم؟ هااا؟

  2. خالی بودن نوشته کسی فقط و فقط به خودش ربط دارد و بس .
    مجبور نیستی که مثل بقیه بنویسی و مثل بقیه همون کتاب ها رو بخونی.
    خودت باش هر کسی دوست داشته باشه میاد طرفت و از نوشته هات استفاده می کنه .
    نگران خالی بودن وبلاگت نباش .
    من اوایل سه ماهی کشید تا وبلاگم رونق پیدا کرد .
    صبر داشته باش و ادامه بده .
    من که هستم و لذت میبرم . بقیه رو هم نمی دونم .
    اما در مورد یاور که باهاش رو به رو در مورد تو صحبت کردم ، گفت که بهش توصیه کردم که صد روز بنویسه . به نظر من صد روز رو بنویس بعدش تصمیم بگیر که وبلاگت خالیه یا نه ؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *